در روايت آمده است:
«إِعْرِفُوا اللّه  بِاللّه ، وَ الرَّسُولَ بِالرِّسالَةِ.» (1) خدا را به خدا، و رسول را با رسالتش بشناسيد.
 جمله ى «إِعْرِفُوا اللّه  باللّه » مى خواهد بگويد كه بدانيد خدا از همه ى تعريف ها اَجَلّ وَ اَظْهَر وَ اَعْرَف است، و ممكن است براى ديگران با تعريف انبيا ـ عليهم السّلام ـ اَجَلّ و اَعْرَف شود، و براى عدّه اى از باب «وَ رَبَطْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ» (2)؛ (دل هايشان را استوار داشتيم.) باشد.
 و جمله ى «وَ الرَّسُولَ بِالرِّسالَةِ» مى خواهد بگويد كه رسالتش را ببينيد و از آن پى ببريد كه از جانب خداست، يعنى ببينيد آيا ادّعايى كه مى كند درست است يا خير.
 چنان كه تورات و انجيل اصلش گوياى آن است كه از خدا نيست، و معلوم است كه اناجيل، حكايتِ بيانات حضرت عيسى ـ عليه السّلام ـ است؛ البتّه انجيل برنابا كه نصارى آن را قبول ندارند چنين نيست.

حرم مطهر حضرت امام رضا ـ عليه السّلام ـ نعمت بزرگ و گرانقدرى است كه در اختيار ايرانى هاست، عظمتش را خدا مى داند، به حدّى كه امام جواد ـ عليه السّلام ـ مى فرمايد:
« زِيارَةُ أَبى أَفْضَلُ مِنْ زِيارَةِ الْحُسَيْنِ ـ عليه السّلام ـ؛ لأِنَّ الْحُسَيْنَ ـ عليه السّلام ـ يَزُورُهُ الْعامَّةُ وَ الْخاصَّةُ، وَ أَبى لايَزُورُهُ إِلاَّ الْخاصَّةُ. » زيارت پدرم [امام رضا ـ عليه السّلام ـ] از زيارت امام حسين ـ عليه السّلام ـ افضل است، زيرا امام حسين ـ عليه السّلام ـ را عامّه و خاصّه زيارت مى كنند، ولى پدرم را جز خاصّه [شيعيان دوازده امامى] زيارت نمى كنند.

حضرت استاد ـ رحمه الله ـ بعد از جريان تشرّف يكى از آقايان به خدمت امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ فرمودند:

آرى، تشنگان را جرعه ى وصال و شيفتگان جمال را آب حيات و معرفت مى دهند.

 آيا ما تشنه ى معرفت و طالب ديدار هستيم و آن حضرت آب نمى دهد، با آن كه كارش دادرسى به همه است و به مضطرّين عالَم رسيدگى مى كند؟!

اگر در امور دينى و يا عقيدتى اشكالى دارى، برو از اهلش بپرس تا اشكالت بر طرف شود.

انسان گاهى در امر دين اشكالى به نظرش مى رسد و يا شبهه اى به او القا مى شود گمان مى كند كه آن اشكال لاينحلّ است و ديگر جوابى ندارد و پيشِ خود و بدون مراجعه به اهل آن قضاوت مى كند و مى گويد: پس دين باطل است و ايراد دارد.

چگونه از اهل دين و اهل علم مى ترسى و نزد آن ها نمى روى و از آن ها سؤال نمى كنى، ولى از خود شبهه و اشكال نمى ترسى كه چه بسا موجب نابودى و هلاك دايمى تو گردد؟!

دنياى بهتر هم با امام حسين ـ عليه السّلام ـ بود نه با يزيد؛ ولى انسان، خوشى و راحتى مى خواهد و به هر چه مى رسد بالاتر از آن را طالب است و آرامش ندارد تا به نفس مطمئنّه برسد؛ اما جهل و يا غفلت دارد كه داشتن وسايل راحتى و رفاه، غير از راحتى و رفاه و آرامش دل است: «أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَـئنُّ الْقُلُوبُ» (1)
يعنى تنها وسيله ى آرامش دل ذكر اللّه است؛ ولى ما بر اسباب تكيه مى كنيم و از مُسَبِّب الاسباب غافل هستيم، و حال اين كه خداوند متعال مى فرمايد:

«أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا»(2) قدرت، توانايى همگى فقط از آن خداست.
مگر اين كه انسان خودش از ميان برود، كه: « أَعْدى عَدُوِّكَ، نَفْسُكَ الَّتى بَيْنَ جَنْبَيْكَ. »(3) بزرگترين دشمن تو، نفس تو است كه در وجود تو نهفته است.